Alle gekheid over de grote Chinese invasie op twee  eetstokjes en een kom rijst met een drakenkop  erop. Natuurlijk verdienen mijn Chinese medebroeders in Suriname ook een vrije dag voor het Chinees nieuwjaar. Op deze plek heb ik mij regelmatig zeer kritisch uitgelaten over de grote  Chinese invasie  in Sranang maar in de loop der jaren hebben zij aangetoond hun handen flink uit de mouwen te kunnen steken en in Suriname zelf te blijven investeren. Desi B. moet niet te lang aarzelen om de gele draak een speciale status te geven. Mijn Chinezen waren dag en nacht in de weer om hun winkeltje draaiende te houden en de klanten op hun wenken te kunnen bedienen. Er waren meer Chinese winkels dan restaurants.Ze probeerden op eigentijdse wijze hun  hoofd net boven water te houden. Die generatie zit opgezadeld met torenhoge rekeningen die nooit door de klanten die allemaal hun boodschappen lieten opschrijven en aan het einde van de maand volledig werden afbetaald. Het grootste gedeelte kon maar een klein deel van de schuld betalen en verschoof het weer naar het einde van de nieuwe maand, etc. Toch bleven de winkeliers onder grote sociale en morele druk gewoon hun bestellingen leveren. Soms had je in zo’n winkeltje een speciale hoek met de voorloper van een -vijf sterren  restaurant. Je kon er vooral belegde broodjes kopen en vlug  naar binnen werken.Jaren later kwamen er allerlei andere lekkernijen op de kaart. Zolang de nakomelingen van Tsjang kai Sjeh en Mao zich met volle kracht voor Suriname blijven inzetten mogen ze ook meegenieten van een welverdiende vrije dag. Bouta geef de Chinezen eindelijk de erkenning die ze met bloed zweet en tranen eerlijk verdiend hebben.

Xīn nián hǎo!

wan bun nyunyari.