******Voor het verhaal over WTO in de linkerkolom op Sport klikken.
Voor de Roots in India, Maai en Baap, etc. op familie.
Voor Radio Paramaribo, Razende Reporter jaren op Werk
Voor de Cliffclan, Knallend Oud en Nieuw en Wat heb ik vandaag uitgespookt, op Humor
Voor het Rickowenski-interview op Persoonlijk*****
Nu ik bijna tegen de Vut aanleun en voor mijn doen veel vrije tijd over heb wil ik proberen ervaringen uit te wisselen met anderen die in hetzelfde schuitje zitten.
Het wordt een hele klus om die vrije tijd naar mijn gevoel nuttig in te vullen. Vroeger werd dat voor mij gedaan en kwam ik altijd tijd te kort maar kon ondanks alles bijna dagelijks trainen voor alweer de volgende marathon. Nu kan dat niet meer i.v.m. slijtage aan de rug, knie, heup, enz. Een alternatief voor het lopen heb ik nog niet gevonden maar ik blijf zoeken en alles uitproberen. Fietsen en zwemmen heb ik al geprobeerd maar ik kom geen meter vooruit en dan gaan de andere gewrichten protesteren. Degenen die er verstand van horen te hebben zeggen dat ik ermee moet leren leven en schrijven pijnstillers voor. Moeilijk blijft het om in deze situatie een vast ritme in mijn verdere leven in te bouwen. Eigenlijk hoeft alles niet zo nodig maar dan ga je je weer schuldig voelen omdat een ander dat wel moet. Nu ik de tijd heb om te lezen, schrijven, fotograferen, filmen, de wereld verkennen ontbreekt de drive die ik normaal gesproken altijd in me had. Heeft dat met ouder worden te maken of verzin ik gewoon een smoes omdat ik gewoon te lui ben om een vinger uit te steken. Ik voel me uitgeblust, uitgerangeerd, uitgeteld, knockout. Of heb ik gewoon te maken met symptomen van een VUTout. Was dat het nou?
Wie helpt?
17-10-07
Peter R. de Vries heeft zijn schaapjes op het droge
Het stoom kwam zowat uit mijn oren en ik ben geen roker. Een vriend van mij stal in mijn rokersjaren altijd de show op feesten en partijen door op een of andere manier rook uit zijn oren te blazen. 
Ik laat me waarschijnlijk makkelijk in de maling nemen en heb nooit precies kunnen achterhalen hoe hij dat precies flikte. Afgelopen week was er een reportage over De Telegraaf op de televisie. Dat is mijn verguisde werkgever. Mijn liefdesrelatie met mijn broodheer is behoorlijk bekoeld na enkele ingrijpende maatregelen waardoor heel wat medewerkers van mijn leeftijd uiteindelijk de straat op zijn geknikkerd. Ik heb ook het harde asfalt van de weg gevoeld maar door in beroep te gaan lukt het mij nu nog wat broodkruimels op de plank te krijgen. Het is een hard gelag maar het kan blijkbaar niet anders. In het programma kwamen ex-medewerkers van De Telegraaf aan het woord die hun zegje deden over het bedrijf waar ze hun huidige kapitaal en status aan te danken hebben. Zo ook ene Peter R. de Vries die zei dat het slecht ging met de Telegraaf omdat het bedrijf zoveel ouwe knarren in dienst had die een vorstelijk salaris verdienen en dus niet meer zo gemotiveerd zijn omdat het geld toch al binnen is. Dat hij met die mentaliteit zijn brood verdiend moet hij zelf weten maar hij kletst behoorlijk uit zijn nek. Vooral de oudere medewerkers van de krant zijn supergemotiveerd en gooien er een extra schepje bovenop omdat ze de hete adem voelen van het jong aanstormen en aankomend talent. Dat werkt als een rode lap op een stier. Peter R. de Vries heeft kapitalen verdiend in de gouden jaren van De Telegraaf omdat de Telegraaffosielen dag en nacht in touw waren om o.a. zijn vette salaris af te dragen. Nu bevuilt hij zijn oude nest door zo’n onzin uit te kramen. Ik was altijd een grote Peter R. de Vries-fan maar wat hij nu beweert is te gek voor woorden. Goed hij mag zijn eigen mening ventileren maar doe het dan niet vanuit die luie SBS-stoel. Door wie wordt de SBS waar hij tegenwoordig zijn programma’s maakt ook al weer door gefinancierd? De Telegraaf schijnt zoveel procent aandelen te hebben in SBS of hoe het tegenwoordig ook alweer mag heten. De Telegraaf is een vermogen kwijt geraakt door te experimenteren met de nieuwe media. En Peter R. en zijn maatjes plukken nu de rijpe vruchten van. Zo is het en niet anders. Ook Peter hoort al een tijdje bij de oude knarren Gelukkig heeft hij het zelf nog niet zo in de gaten. Handen af van de Telegraaf en mondje toe. Er zijn ondanks alle bezuinigingen nog genoeg rollen brede plakband om hem al dan niet voorgoed de mond te snoeren.
Het is weer eens experimenteel aangetoond: lachen is ̩cht gezond. Nu weer blijkt schateren goed voor de bloedvaten Рal zullen humorfysiologen de vinding beleefd weglachen, want die wisten dat al langer.
Een non komt na het winkelen terug in het klooster met een papegaai. “Kijk eens wat ik heb gekocht,” zegt ze opgetogen tegen de moeder-overste. “Als je aan zijn linkerpoot trekt, zingt hij het Hooglied. Als je aan zijn rechterpoot trekt, dan zingt hij het Onze Vader.” De moeder-overste wil weten: “En als je aan allebei zijn poten trekt?” Zegt de papegaai: “Dan pleur ik op mijn bek, stomme trut!”
Als het goed is, krullen uw mondhoeken omhoog. Een stotende reeks stemgeluiden ontsnapt misschien uit uw mond. Uw spieren ontspannen. Uw bloeddruk zakt. In uw bloed komen afweerstoffen vrij. Uw brein pompt het pijnstillende ‘euforiehormoon’ endorfine in uw bloed. Uw speeksel wordt verrijkt met meer van het afweereiwit ‘immuunglobuline-A’. En, nieuw in het lijstje: de doorbloeding van uw aderen wordt beter.
Lachen is zojuist weer wat gezonder geworden. Een goede pot gieren en brullen blijkt namelijk de werking van de bloedvaten te verbeteren. Op lange termijn zou dat betekenen: minder kans op hart- en vaatziektes; minder kans op infarct, beroerte en embolie. Dat althans beweert cardioloog Michael Miller (Universiteit van Maryland).
Miller bedacht een ontwapenend simpel experiment om de vinger op het effect te leggen. Twintig vrijwilligers moesten een kwartier lang kijken naar lollige scènes uit de lachfilms Kingpin (1996) en There’s Something About Mary (1998). Daarna moesten ze een kwartier lang de deprimerende strandbestorming uit de oorlogsfilm Saving Private Ryan (1998) aanzien. Ondertussen registreerden Miller en collega’s met een echograaf de diameter van de bovenarmslagader van de proefpersonen. Daarnaast registreerden de onderzoekers met tussenpozen de druk op de ader, door te meten hoe snel de ader weer opzwol na indrukken.
De lachfilms hadden bij 19 van de 20 vrijwilligers een merkbaar gunstig effect. De ader verwijdde gemiddeld 22 procent sneller dan normaal. Na het zien van het bloedvergieten van Saving Private Ryan verwijdde de ader juist 35 procent langzamer dan normaal. Op het echogram was bovendien zichtbaar dat de armslagader bij het lachen ontspande en wijder werd. De betere doorbloeding was tot drie kwartier na het kijken aantoonbaar.
De bevindingen komen niet als donderslag bij heldere hemel. Onder meer de Utrechtse onderzoeker Jeffrey Goldstein toonde al eens aan dat onrustige mensen een zeven keer grotere kans hebben op een hartaanval dan opgeruimde mensen met een breed gevoel voor humor. Miller zelf onderzocht vijf jaar geleden patiënten die met een hartprobleem in het ziekenhuis waren opgenomen. Daaruit kwam naar voren dat zich onder de hartpatiënten minder lachebekjes bevonden dan onder een gezonde controlegroep. Hoewel dat natuurlijk ook anders kan worden uitgelegd: wie met een hartkwaal in het ziekenhuis ligt, heeft weinig reden tot lachen.
Hoe een lachsalvo de aderen precies verwijdt, snapt Miller niet. Misschien heeft het iets te maken met het vrijkomen van endorfine. Of misschien komt er bij het lachen wel stikstofmonoxide (NO) vrij. Die stof, niet te verwarren trouwens met lachgas (N2O), brengt ontspanning in de aderwand.
Op het cardiologiecongres waar de resultaten vandaag werden gepresenteerd, komt dokter Miller zelfs met een gezondheidsadvies: “Drie keer per week een halfuur bewegen, en eenmaal daags een kwartier goed lachen.”
Maar voordat u nu wegklikt naar de eerste de beste humorsite – zelfs lachen heeft een keerzijde. Zo bleek drie jaar geleden uit Australisch onderzoek dat lachen een astma-aanval kan veroorzaken. Bij astmatische kinderen is lachen zelfs een grotere risicofactor dan lichamelijke inspanning of smog.
En ook lachen kan teveel van het goede worden. In het oude Rome en in de Middeleeuwen schopte het kietelen van de voetzool het zelfs tot martelmethode.
Maarten Keulemans
ik vind het niet om te lachen
Peter R. is gewoon een profiteur. Een profiteur van het leed van andere. Altijd al geweest.